بهار، یک درخت کاشتید.
تابستان، سایه داد. میوه داد. پر از زندگی بود.
پاییز رسید. برگ‌هاش، یکی‌یکی، رنگ باختن.
زمستان که اومد، دیگه هیچی نمونده بود. نه برگی، نه میوه‌ای. فقط شاخه‌های خشک، رو به آسمونی خاکستری.
شاید نگاهش کنید و بگید: تموم شد. از دست رفت.
سیگار می‌کشه. درس نمی‌خونه. حرف نمی‌زنه. انگیزه‌ای نمونده، انگار آینده‌ای هم نه.
اما یک درخت خشک در زمستان، مرده نیست.
فقط داره می‌گذره از سخت‌ترین فصلش.
ریشه‌هاش هنوز زیر خاکن. زنده‌ن. منتظرن.
کاری که یک درخت زمستون‌زده لازم داره، نه لگد کردنه، نه بریدن.
فقط یک چیز: کسی که بدونه، زیر این خشکی، بهار در راهه.
نوجوان هم، همینه.
مقایسه اجتماعی نوجوان در شبکه‌های اجتماعی چگونه بر عزت‌نفس اثر می‌گذارد؟ با راهکارهای علمی برای کمک به نوجوان بدون جنگ...
مژگان خانی
